WWJD - What Would Jesus Do - Wat zou Jezus Doen   Voor iedereen die meer wil weten over het Christelijk geloof.
Nederlands 
  Home
WWJD? God? Jezus? Heilige Geest? Getuigenissen Israël Magie Gratis kamer
Producten
Ansichtkaarten normaal
Ansichtkaarten groot
Kaarten diversen
Visitekaartjes
Magneten klein
Petjes en T-shirts
Visjes en kruisjes
Diversen
 
Extra
Gedragsregels
Verzendkosten
Contactformulier
Algemene Voorwaarden
Links

Getuigenissen



Getuigenis 1.

God heeft tijdens mijn militaire dienst iets geweldigs gedaan.
Ik had de gewoonte om iedere avond op bed een stukje uit de Bijbel te lezen.
In december was het koud en legde ik na het lezen de Bijbel naast mij op de grond.
De volgende ochtend ruimde ik alles netjes op.
Totdat op een avond iemand uit het peleton het nodig vond om de Bijbel te pakken en hieruit op de gang al spottend dingen uit voorlas (schreeuwde).
Ik was in die periode best wel opvliegerig en wilde hem achterna gaan.
Dit lukte niet. Op de één of andere manier kon ik niet mijn bed uitkomen.
Het enige wat ik nog kon was bidden tot God.
Toen ik klaar was met bidden, gebeurde er iets heel moois!
De toon van het 'voorlezen' veranderde, en zei nu hardop dat hij er niets van begreep.
Enige minuten later kwam hij met de Bijbel terug naar mijn kamer en kwam naast mij zitten.
Hij zei dat hij het knap vond dat wij christenen dit wel begrepen.
Vervolgens wilde hij weer woorden opzoeken die hij net had gelezen en niet begreep.
Uiteraard lukte dat niet vanwege de grote hoeveelheid bladzijden in de Bijbel.
Dus sloeg hij weer willekeurig een bladzijde open en zocht naar een woord.
Het woord dat hij toen las en niet begreep was 'barmhartig'.
Dit woord heb ik uitgelegd en nog diverse woorden daarna.
We hebben samen tot middernacht zitten praten over het geloof e.d.
Ook ik had dus een les nodig...
Want waarom juist het woord 'barmhartig'...
Ik moest dus ook leren om barmhartig te zijn en dingen uit handen te willen geven.
Zo zie je maar weer hoe God bepaalde situaties ten goede kan keren terwijl wij vaak het tegenovergestelde willen doen. Ik zal hem wel eens even....
Niet dus, als God tussenbeide komt.
Iedere keer als ik hieraan terugdenk word ik weer warm van binnen.
Later heb ik God nog een aantal keren ervaren, en ik kan nu zeggen :
'Als je met God leeft wordt iedere dag mooier, en word ik iedere dag nederiger.'
God is groter dan wij ons kunnen voorstellen!
Jan.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Getuigenis 2.
(De gebruikte naam is om persoonlijke redenen een fictieve naam, maar het getuigenis is geheel niet fictief)

Pieter Faber: „Nog maar twee dagen te leven…"

Hij ervaart het alsof hij uit de modder is getrokken en op een rots is gezet. Nu hij bij Stichting De Hoop in Dordrecht is opgenomen, gaat het veel beter met hem dan een jaar geleden. Toen lag Piet in coma met een kapot gedronken lever. De artsen gaven hem geen twee dagen. Maar menselijke inschattingen bleken niet te kloppen.

Vel over been. Zo zag Pieter Faber (48) eruit toen hij in 2007 in het Diaconessenhuis in Leiden lag. De coma duurde drie weken. Familie en vrienden zochten hem op om afscheid te nemen. Hij merkte er niets van. Uiteindelijk werd hij 'wakker' van warm water. Daar zat hij, onder de douche in een rolstoel, zich niet realiserend dat hij in het ziekenhuis was. „Achteraf hoorde ik wat er die weken is gebeurd. Een vriend zei tegen me dat ik eruit zag als een mummie, zo geel. Ik was afgevallen en had een gezwollen buik. Ooit woog ik 103 kilo, maar in het ziekenhuis was dat nog maar 46 kilo. Mijn lever was er gewoon mee gestopt."

Niet verder kunnen
Pieter is een bekende van De Brug. Hij woonde een tijd in Katwijk. Toen hij later naar Leiden verhuisde, bleef hij bij De Brug komen voor gesprekken over zijn drankverslaving. Lichamelijk ging het steeds slechter met hem. Toen hij op de intensive care lag en de doktoren voor zijn leven vreesden, ging een medewerkster van De Brug naar hem toe. Pieter had een goede band met haar en toen ze hem aansprak, gaf hij voor het eerst een teken van leven. „Pieter, nu heb je alleen nog de Heere Die je kan helpen," zei de vrouw. Op die woorden volgde zowaar een reactie. Hoewel hij in coma was, lispelde hij: „Zeker weten."

Alleen problemen
Hoe anders was het die dertig jaar ervoor. Pieter greep al jong naar de fles om problemen weg te drinken. Soms was het zo erg dat er ruim drie flessen sterke drank per dag doorheen gingen. Wat volgde is een leven dat zich kenmerkt door een aaneenschakeling van problemen. Meer dan 10 keer is Pieter opgenomen in opvangcentra om van zijn verslaving af te komen; en elke behandeling doorliep hij. Toch viel hij telkens terug omdat hij na behandeling te snel weer op eigen benen moest staan. Dat kon hij niet aan. Zijn vrouw is bij hem weggegaan. Zijn zoon van 16 ziet hij niet meer en dat vindt hij verschrikkelijk; zijn dochter van 19 spreekt hij wel regelmatig. 
Op zijn werk wist hij zijn alcoholverslaving te verbloemen. „'s Ochtends, als ik met de auto naar mijn werk ging, nam ik een krat bier mee. Dan dronk ik op mijn nuchtere maag zes flesjes leeg. Op mijn werk dronk ik in de pauze ook het nodige. En als ik naar huis ging, was het krat leeg."
Na de scheiding ging het bergafwaarts met Pieter. Hij viel in een gat. „Ik ben christelijk opgevoed. Mijn ouders kerkten in de Nederlandse Hervormde Kerk. Ik ben me mijn hele leven ervan bewust geweest dat er een God is. Maar in mijn verslaving koos ik ervoor om niet te bidden of naar de kerk te gaan. Ik wilde God niet bedotten. Hoe kon ik Hem om hulp vragen als ik aan de andere kant datgene deed wat Hij verboden heeft?"
Maar, God werd hem te sterk. In 1999 kwam Pieter tot het geloof. „Ik kreeg erge last van psychoses. Ik wilde graag zonder drank leven en merkte dat God mij daarbij hielp, maar de duivel deed er alles aan om me terug te krijgen. In mijn psychoses zag ik mensen die ik niet kende, maar die levensecht in mijn kamer zaten. Soms sprak ik met hen en beval ze weg te gaan. Van één keer herinner ik me dat dit lukte, maar de oma kwam kort daarna terug. Om haar pantoffels te halen. Die was ze vergeten. Echt bizar!"
In die tijd had Pieter veel aan Psalm 91. Daarin staat dat hoeveel kwaad er ook op je af komt, als je op God vertrouwt en je leven in Zijn handen legt, dan zal 'het tot u niet genaken'. „Er kwamen vrienden langs die me voorhielden die psalm hardop te lezen. Want het geloof is uit het gehoor en het gehoor door het Woord van God. Dat heb ik ervaren."

Wonder
„Dat ik er nog ben, is een wonder," zegt Pieter ontroerd. Tranen staan in zijn ogen als hij denkt aan zijn hemelse Vader, Die zoveel van hem houdt ondanks dat hij zoveel verkeerd deed. „God heeft me bij de kladden gepakt. Ik ben ontzettend blij dat Hij me niet heeft laten sterven. Ik heb mijn familie en vrienden, die ik veel pijn heb gedaan toen ik aan de drank was, om vergeving kunnen vragen."
Pieter durft weer vooruit te kijken. „Ik heb een geweldige toekomst! Ik ben van plan om een SPW-opleiding te volgen. Ik weet hoe het is om verslaafd te zijn. Graag zou ik mijn ervaring willen inzetten om anderen te helpen die met drank te strijden hebben." Maar die 'geweldige toekomst' ziet hij vooral in geestelijk opzicht. „De eerste verzen van Psalm 40 zijn me in het hart gelegd. Ik weet nu al dat ik later op mijn begraafplaats geen marmeren steen wil. Ik wil een grenen kruis met daarop alleen de eerste verzen van Psalm 40. Mijn naam hoeft er niet op, dat is niet belangrijk. Het gaat alleen nog maar om Zijn Naam."

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Getuigenis 3.

Cyprus, woensdag 16 oktober 2002

Een strak blauwe lucht met daarin een stralende zon. Daar rood mij niet staat de zonnebrand erbij gehaald en eens goed aan het smeren gegaan. Inmiddels is de groep compleet en kunnen we per bus richting startpunt wandelroute.
Bij het startpunt stap ik als laatste uit en rommel nog wat aan mijn veters als mij wordt gezegd: alles komt goed, een ieder komt veilig aan." Ik snap niet wat de desbetreffende persoon bedoeld en als ik om uitleg wil vragen blijk ik alleen te zijn. De groep staat een behoorlijk eind bij mij vandaan en maakt een groepsfoto.
Nogmaals wordt mij gezegd dat we allemaal goed in het hotel aan zullen komen. Ik begrijp er gezien de omstandigheden niets van maar voel me geweldig en ga op pad.

De groep is al snel opgesplitst gezien de verschillende wandeltempo's. Mijn tempo bevalt prima en ik geniet samen met mijn wandelmaatje en de reisleidster. Terwijl we via een smal pad richting de top van de berg lopen pakken donkere wolken zich samen. Er worden regenpakken en poncho's tevoorschijn gehaald en als deze aan zijn lopen we verder.
Ik geniet nog steeds met volle teugen en snap niets van de reactie aangaande de reisleidster en ook mijn wandelmaatje bezorgd mij vraagtekens. Ondertussen is de regen die we zagen gearriveerd en doet zijn uiterste best om ons door en door nat te maken.
Aangekomen op de top is er een picknicktafelachtig iets, maar dan zonder tafel.
Daarvoor in de plaats is er een plattegrond met afdakje. Als we ons er goed en wel onder hebben genesteld breekt het noodweer echt los.
De lucht is inktzwart en het dondert en bliksemt zodat horen en zien je vergaat.. Ik zit prima en bij het inslaan van de bliksem een aantal meters bij mij vandaan is het: "wauw, dus zo ziet dat eruit, geweldig, gaaf, wauwie.”
Er is bij mij een zeker weten dat ons niets zal overkomen en wat mij betreft zit ik goed. Deze meid heeft het ondanks de situatie prima naar haar zin.

Hoe sterk is angst?
De reisleidster trok mij opeens haar wereld in en toen ik mijzelf enigszins had teruggefloten was ik nat koud en stond ik te klapperen met mijn tanden, zo koud bleek het te zijn. Het  was of ik uit een droomwereld zo de werkelijkheid was ingetrokken. Maar ik hield vast aan wat mij eerder die dag was gezegd.. Eerlijk is eerlijk, dit was best wel moeilijk want de werkelijkheid was wel opeens veranderd in... eigenlijk in niets anders dan daarvoor maar dan zonder dat zeker weten.

Als het onweer is verdwenen besluiten we in overleg om verder te gaan, en dan is er, in een bocht naar rechts aan mijn linkerhand, een regenboog, wel zo mooi. Ik weet zeker dat als ik had gedurfd en mijn hand had uitgestoken ik de mooiste regenboog ooit had kunnen aanraken.
Het zeker weten is terug bij mij en de nog aanwezige regen doet mij niets, ik heb vleugels en het wandeltempo gaat omhoog.
We vinden een verregend briefje wat laat weten dat een deel van de groep op die plek had geschuild en op een bepaald moment heeft besloten verder te gaan omdat het weer beter werd.
Mijn wandelmaatje zit inmiddels stuk en krijgt samen met de reisleidster bijna een hartverzakking als het weer lijkt te gaan donderen. Het zijn aan het rollen gebrachte stenen die hun weg naar beneden zoeken. De stenen zijn aan het rollen gebracht door werklui die ons even later een lift aanbieden.
Tijdens de rit komen we een ander deel van de groep tegen die de groep van het briefje heeft ontmoet en laat weten dat alles goed gaat met iedereen. Het laatste stukje naar het hotel moeten we weer lopen. De snelstromende beekjes verraden het noodweer wat is geweest en waar wij midden in bleken te zitten.

Terug in het hotel, de zon schijnt, het is zalig{heerlijk} weer, een deel van de groep duikt het zwembad in en ik, ik zou Hem zo graag weer zo dichtbij willen voelen. In mijn hotelkamer besef ik Wie het was die voor de wandeling tegen mij sprak en Die al die tijd met ons meeliep!

Joyce

 
Winkelwagen
 
Aantal Product
Winkelwagen
 
Aanbiedingen
 
Rekenmachine: Op God kunt u rekenen
Rekenmachine: Op God kunt u rekenen Brievenbuspost
 
Rekenmachine: Smile God loves you
Rekenmachine: Smile God loves you Brievenbuspost
 
Rekenmachine: God is bereikbaar zonder mobieltje
Rekenmachine: God is bereikbaar zonder mobieltje Brievenbuspost
WWJ* Films e.d. FAQ